صبح شد و بانگ الرحیل برخاست و قافله عشق عازم سفر تاریخ شد.
خدایا! چگونه ممکن است که تو این باب رحمت خاص را تنها بر آنان گشوده باشی که در شب هشتم ذی الحجه سال شصتم هجری مخاطب امام بوده‌اند و دیگران را از این دعوت محروم خواسته باشی؟! آنان را می‌گویم که عرصه حیاتشان عصری دیگر از تاریخ کره ارض است. هیهات ما ذلک الظن بک ـ ما را از فضل تو گمان دیگری است.
پس چه جای تردید؟! *راهی که آن قافله عشق، پای در آن نهاد، راه تاریخ است و آن بانگ الرّحیل، هـــر صبــح در همــه جــا، بر می‌خیزد.* و اگر نه، این راحلان قافله عشق، بعد از هزار و سیصد چهل و چند سال به کدام دعوت است که لبیک گفته اند؟
الرحیـــل! الرحیـــل!

فتـح خــون، شهید سید مرتضی آوینی